The summer is rather lazy this year and not in
a hurry to bring us tropical temperatures. So what do I do when the weather
outside is chilly, besides running? I watch movies. Yesterday I recalled “Monsters”
by Gareth Edwards. It’s a
low budget drama in the s-f convention. I like this movie very much, because of
its conclusion and ending. There, probably, is no happy ending in this film.
After watching it, it is up to the spectator to interpret what, if anything
happened next.
But what hit me the most is the rating the
movie has on an influential Polish website – Filmweb. It’s only 5.7/10. Why? –
I asked myself. And then I figured. The film had a trailer which suggested that
it will be an action movie with a love-story plot. Well, it isn’t. This is a
specific kind of road-movie. With the classical assumption that the characters
change during the journey. Both journey on the outside (traveling from point A
to B) and on the inside. The inner journey of both of the main characters is
different. On one end we have a guy who can manage in a foreign country, in
poor housing conditions, who can make quick decisions and does not hesitate,
but he cannot manage his personal life. On the other end we have a girl who
wants to walk her own path in life, but she can’t decide whether she wants to
be a wife or maybe something else. She thinks she’s powerless against the
expectations and hopes that are pin on her. During the journey they learn from
each other. And eventually a feeling appears…
So if you’re looking for a quiet and giving to
think movie, this is the one.
Why do I write about this? This is the kind of
movie that is made from the need of a heart. Two actors, trees, jungle and a
campfire. The most expensive thing in the movie is a 3 minute at most, sequence
of animated visual-effects monsters. This is the kind of movie which, when you’re
watching it, reminds you of a s-f short story. It’s just poetic, and you watch
it just for the beauty of it.
Lato jest w tym roku raczej leniwe i nie spieszy mu się, żeby przynieść nam tropikalne temperatury. Co więc robię, kiedy na dworze chłodno, poza bieganiem? Oglądam filmy. Wczoraj przypomniałam sobie film "Monsters" w reżyserii Garetha Edwardsa. To niskobudżetowy dramat w konwencji s-f. Bardzo lubię ten film, głównie ze względu na jego drugie dno i zakończenie. Najprawdopodobniej nie ma tu szczęśliwego zakończenia. Po zakończeniu seansu widz sam musi sobie dopowiedzieć co, jeśli w ogóle coś, było potem.
Ale co mnie uderzyło najbardziej, to ocena filmu na Filmwebie. Tylko 5,7/10. Dlaczego? - zadałam sobie pytanie. I wtedy zrozumiałam. Zwiastun filmu sugerował, że to będzie film akcji z wątkiem miłosnym. No cóż, kto tak myślał, ten się zawiódł. To raczej specyficzny rodzaj filmu drogi. Z klasycznym założeniem, że postaci się zmieniają podczas podróży. Zarówno podróży zewnętrznej (z punktu A do B) jak i wewnętrznej. Podróż wewnętrzna obu głównych postaci jest jednak inna. Z jednej strony mamy mężczyznę, który potrafi poradzić sobie w obcym kraju, w spartańskich warunkach, potrafi podejmować szybkie decyzje i się nie waha, ale jest pogubiony w życiu osobistym. Z drugiej mamy dziewczynę, która chciałaby iść w życiu własną drogą, ale sama nie jest pewna czy chce wyjść za mąż, czy bić kimś zupełnie innym. Wydaje się jej, że jest bezsilna wobec oczekiwań i nadziei pokładanych w niej. Podczas tej podróży uczą się od siebie nawzajem. Aż w końcu, rodzi się uczucie...
Więc jeśli szukacie kameralnego i dającego do myślenia filmu, to jest właśnie to.
Dlaczego o tym piszę? Takie filmy powstają z potrzeby serca. Dwoje aktorów, drzewa, dżungla i ognisko. Najdroższa w tym filmie była, najwyżej 3 minutowa, sekwencja z efektami specjalnymi animowanych komputerowo potworów. To ten rodzaj filmu, który kiedy go oglądasz, przywodzi na myśl opowiadanie. Jest po prostu nastrojowy i ogląda się go, by poobcować ze sztuką.
